← Wróć do bloga i recenzji
Artykuł

Opublikowano 9 listopada 2026

My Fair Lady świętuje 70 lat: Od londyńskiej kwiaciarki do legendy musicalu

Oya Canli przypomina 70 lat My Fair Lady, jej gwiazdy, muzykę oraz opowieść Elizy o poszukiwaniu własnego głosu.

Claire Lyon jako Eliza Doolittle z zespołem musicalu My Fair Lady w Sydney w 2026 roku.
Zdjęcie: Jeff Busby / Opera Australia

Siedemdziesiąt lat po tym, jak londyńska uliczna sprzedawczyni kwiatów po raz pierwszy pojawiła się na Broadwayu, My Fair Lady pozostaje jednym z najbardziej uwielbianych klasyków teatru muzycznego.

Wspaniałe kostiumy, błyskotliwe dialogi i niezapomniane piosenki zachwycają widzów od pokoleń. Jednak za całą tą elegancją kryje się historia, która również dziś okazuje się zaskakująco aktualna.

Jako miłośniczkę musicali od zawsze fascynowały mnie spektakle, które potrafią nie tylko dostarczać rozrywki, lecz także skłaniać do refleksji nad otaczającym nas światem.

Ilekroć myślę o My Fair Lady, powraca do mnie jedno pytanie:

Kto właściwie decyduje o tym, co sprawia, że kobietę można nazwać „damą”?

Znacznie więcej niż tylko zmiana wyglądu

My Fair Lady powstała na podstawie sztuki Pigmalion George’a Bernarda Shawa. Libretto i teksty piosenek napisał Alan Jay Lerner, a muzykę skomponował Frederick Loewe.

Musical opowiada historię Elizy Doolittle, londyńskiej ulicznej sprzedawczyni kwiatów, której życie zmienia się po spotkaniu z profesorem Henrym Higginsem.

Higgins, specjalista w dziedzinie fonetyki, jest przekonany, że potrafi tak odmienić wymowę Elizy, by przedstawiciele wyższych sfer wzięli ją za księżną.

To, co zaczyna się jako eksperyment językowy, szybko przeradza się jednak w coś znacznie bardziej skomplikowanego.

Eliza uczy się mówić inaczej, elegancko ubierać i odnajdywać w świecie, który wcześniej patrzył na nią z góry. Im bardziej się jednak zmienia, tym mocniej musical skłania nas do zastanowienia się, czym właściwie jest prawdziwa przemiana.

Czy Eliza staje się kimś innym?

A może po prostu zaczyna dostrzegać, że od samego początku zasługiwała na szacunek?

Właśnie w tym tkwi dla mnie prawdziwe piękno My Fair Lady.

Z Broadwayu do Hollywood: Dwie niezapomniane Elizy

Kiedy 15 marca 1956 roku My Fair Lady miała swoją premierę na Broadwayu, w rolę Elizy Doolittle wcieliła się Julie Andrews. Partnerował jej Rex Harrison jako profesor Henry Higgins.

Spektakl odniósł niezwykły sukces. Zagrano go 2717 razy, a w 1957 roku zdobył nagrodę Tony dla najlepszego musicalu.

Julie Andrews nadała Elizie wyjątkową mieszankę uroku, humoru i wokalnego kunsztu. Pomogła w ten sposób stworzyć postać, która na trwałe zapisała się w historii teatru muzycznego.

Potem o swoją rolę upomniało się Hollywood.

Filmowa adaptacja z 1964 roku przedstawiła My Fair Lady jeszcze szerszej publiczności. Rolę Elizy przejęła Audrey Hepburn, natomiast Rex Harrison ponownie wcielił się w profesora Higginsa.

Film zdobył osiem Oscarów, w tym statuetkę dla najlepszego filmu.

Za tym sukcesem kryje się jednak również jedna z najbardziej fascynujących historii hollywoodzkich musicali.

Choć Audrey Hepburn nagrała podczas produkcji własne partie wokalne, większość jej śpiewu w ostatecznej wersji filmu zastąpił głos Marni Nixon, która już wcześniej użyczała swojego wokalu w kilku słynnych hollywoodzkich musicalach.

Niektóre oryginalne fragmenty śpiewane przez Hepburn pozostały w filmie, jednak zdecydowaną większość piosenek Elizy wykonała Nixon.

Ta historia szczególnie mnie fascynuje. Przypomina bowiem, jak wielu różnych artystów może współtworzyć jeden niezapomniany występ na ekranie.

Jest tu jeszcze jeden niezwykły zbieg okoliczności.

Podczas gdy Audrey Hepburn przedstawiała Elizę kinowej publiczności, Julie Andrews zdobywała zupełnie nową sławę dzięki disneyowskiemu filmowi Mary Poppins, który również miał premierę w 1964 roku.

Za swoją kreację otrzymała w 1965 roku Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej.

Dwie niezwykłe artystki. Dwie zupełnie różne interpretacje ważnego rozdziału historii musicalu i kina.

Obie pozostawiły po sobie niezatarte ślady.

Piosenki, które nigdy się nie starzeją

Trudno byłoby świętować jubileusz My Fair Lady, nie wspominając o jej muzyce.

Niewiele musicali podarowało nam tak wiele melodii, które rozpoznajemy już po pierwszych dźwiękach.

Jest tu uroczy optymizm Wouldn’t It Be Loverly?, radosne uniesienie I Could Have Danced All Night i romantyczna tęsknota, którą wyraża On the Street Where You Live.

Do tego dochodzi wspaniale rozbawiony chaos Get Me to the Church on Time, triumfalna euforia The Rain in Spain oraz słodko-gorzka czułość I’ve Grown Accustomed to Her Face.

W tych piosenkach najbardziej kocham to, jak naturalnie ożywiają poszczególne postacie.

Są czymś znacznie więcej niż tylko pięknymi melodiami czy wpadającymi w ucho numerami musicalowymi.

Każda odsłania coś z nadziei, frustracji, odkryć lub emocji bohaterów.

I nawet po siedemdziesięciu latach wciąż potrafią wywoływać uśmiech na twarzach widzów, pozwalać im marzyć, a czasem także odrobinę złamać im serce.

Właśnie na tym polega dla mnie magia naprawdę wybitnej muzyki musicalowej.

Dlaczego Eliza Doolittle wciąż jest ważna

Im jestem starsza, tym bardziej doceniam fakt, że historia Elizy nie opowiada wyłącznie o nauce innego sposobu mówienia czy o tym, jak nabrać pewności siebie w eleganckiej sukni.

To opowieść o tożsamości.

Higgins uczy Elizę, jak odnaleźć się w społeczeństwie, które ocenia ludzi na podstawie ich akcentu, manier i pochodzenia społecznego.

Ale kto dał temu społeczeństwu prawo decydowania o wartości drugiego człowieka?

Eliza poznaje zasady wyższych sfer, lecz jednym z najważniejszych etapów jej drogi jest odkrycie, że ma również własny głos.

I że ten głos zasługuje na wysłuchanie.

Relacja Elizy i Higginsa fascynuje mnie szczególnie dlatego, że nie zawsze jest łatwa ani przyjemna. Profesor jest tak przekonany o własnych umiejętnościach, że często pozostawia niewiele miejsca na uczucia i niezależność Elizy.

Ona jednak stopniowo zaczyna kwestionować sposób, w jaki Higgins ją traktuje.

Jej przemiana przestaje dotyczyć wyłącznie tego, czego profesor może ją nauczyć.

Staje się opowieścią o tym, czego Eliza sama pragnie od życia.

I właśnie dlatego wierzę, że My Fair Lady wciąż potrafi przemawiać do współczesnej publiczności.

Pytania o podziały klasowe, role płciowe, język i władzę nie należą przecież wyłącznie do Londynu z początku XX wieku.

Również dziś wyrabiamy sobie opinie o innych na podstawie tego, jak mówią, skąd pochodzą i w jakim stopniu odpowiadają naszym oczekiwaniom.

Historia Elizy przypomina mi, że zmiana sposobu, w jaki postrzegają nas inni, nigdy nie powinna oznaczać zapomnienia o tym, kim naprawdę jesteśmy.

Siedemdziesiąt lat później: My Fair Lady w 2026 roku

W 2026 roku My Fair Lady obchodzi siedemdziesiątą rocznicę broadwayowskiej premiery. Musical wciąż znajduje nowe życie na scenach całego świata.

W Sydney Opera House od 16 do 31 października odbyła się specjalna seria jubileuszowych przedstawień. Australijska publiczność mogła ponownie spotkać się z tą historią w inscenizacji opartej na produkcji z 2016 roku, którą wyreżyserowała sama Julie Andrews.

Jest w tym połączeniu coś wyjątkowo pięknego.

Artystka, która jako pierwsza ożywiła postać Elizy na Broadwayu, po latach powróciła do musicalu jako reżyserka, pomagając przedstawić jego świat kolejnemu pokoleniu widzów.

Tymczasem szkocki Pitlochry Festival Theatre przygotowuje własną inscenizację, która będzie prezentowana od 21 listopada do 31 grudnia 2026 roku.

W przedstawieniu wyreżyserowanym przez Marię Friedman wystąpią Alan Cumming jako profesor Henry Higgins oraz Verity Power w roli Elizy Doolittle.

To wspaniałe obserwować, jak musical o tak bogatej historii wciąż inspiruje do nowych interpretacji.

Inni wykonawcy, inne sceny i kolejne pokolenia publiczności.

Jednak najważniejsze pytania pozostają niezmienne.

Co to znaczy gdzieś przynależeć? Jak bardzo powinniśmy się zmieniać, aby inni nas zaakceptowali? I kto ma prawo mówić nam, kim powinniśmy się stać?

Legenda musicalu, która wciąż ma coś do powiedzenia

Kiedy zastanawiam się, dlaczego My Fair Lady nie straciła swojego uroku nawet po siedemdziesięciu latach, myślę o Julie Andrews, Audrey Hepburn i niezapomnianych melodiach duetu Lerner i Loewe.

Myślę o zachwycających kostiumach, eleganckich salach balowych i humorze, dzięki któremu oglądanie tego musicalu sprawia tyle radości.

Ale przede wszystkim myślę o Elizie.

O młodej kobiecie, która wkracza do świata zdeterminowanego, by dyktować jej, jak powinna mówić, zachowywać się i prezentować innym.

I która stopniowo odkrywa, że jej własny głos jest ważniejszy niż oczekiwania kogokolwiek innego.

Siedemdziesiąt lat po broadwayowskim debiucie My Fair Lady przypomina nam, że znakomity musical może być jednocześnie wspaniałą rozrywką i zaskakująco poruszającą, skłaniającą do refleksji opowieścią.

Bo w historii Elizy nigdy nie chodziło przede wszystkim o to, by stać się damą. Znacznie ważniejsze było odnalezienie własnego głosu.

Odkryj więcej musicali i spektakli teatralnych na AJSEE