Upiór w operze świętuje 40-lecie: Powrót, który zamknął krąg historii
Michael Crawford i Sarah Brightman wracają na scenę po czterdziestu latach. Oya Canli wspomina jubileusz i muzykę łączącą pokolenia.
Czterdzieści lat po tym, jak Michael Crawford i Sarah Brightman po raz pierwszy wcielili się w Upiora i Christine w Londynie, powrócili do teatru, w którym wszystko się zaczęło.
I pojawili się w legendarnej gondoli.
Trudno wyobrazić sobie piękniejszy sposób uczczenia czterech dekad na londyńskim West Endzie dla musicalu, którego sercem są miłość, tęsknota i potęga muzyki.
9 października 2026 roku Upiór w operze świętował swoje 40-lecie podczas wyjątkowego galowego przedstawienia w His Majesty’s Theatre. Ten niezwykły wieczór połączył kilka pokoleń artystów, oddał hołd wyjątkowemu dziedzictwu musicalu i przyniósł spotkanie, które miłośnicy teatru muzycznego zapamiętają na długie lata.
Czterdzieści lat za maską
Upiór w operze fascynował mnie od zawsze.
Przejmująca muzyka Andrew Lloyda Webbera, gotycka atmosfera i tajemniczy świat ukryty pod gmachem Opery Paryskiej tworzą doświadczenie, do którego nigdy nie przestanę z przyjemnością wracać.
Musical powstał na podstawie powieści Gastona Leroux z 1910 roku i opowiada historię Christine Daaé, młodej sopranistki, której talent przyciąga uwagę tajemniczego Upiora – genialnego muzyka żyjącego w ukryciu pod operą.
To, co niezmiennie przyciąga mnie do tej historii, to przede wszystkim jej emocjonalna złożoność.
Samotność Upiora i jego pragnienie akceptacji przeplatają się z obsesją oraz destrukcyjnym zachowaniem. Związek Christine i Raoula ukazuje natomiast inną wizję miłości, opartą na czułości i wolności.
Za imponującą inscenizacją kryje się głęboko ludzka opowieść o tęsknocie, odrzuceniu i potrzebie bycia kochanym.
Być może właśnie dlatego nawet po czterdziestu latach Upiór wciąż tak mocno oddziałuje na publiczność.
Jubileuszowa obsada łącząca pokolenia
W jubileuszowym sezonie na scenie pojawił się międzynarodowy zespół, na którego czele stanęli Jordan Donica w roli Upiora, Beatrice Penny-Touré jako Christine Daaé oraz Rhys Whitfield jako Raoul.
Dołączyli do nich Joanna Riding jako Madame Giry, Millie Lyon jako Meg Giry, Joseph Millson jako Monsieur André, Ian Pirie jako Monsieur Firmin oraz Matt Bateman jako Piangi.
Jedna decyzja obsadowa miała jednak dla mnie szczególne znaczenie.
Sierra Boggess powróciła do świata Upiora w operze jako Carlotta.
Dla wielu fanów musicalu Sierra na zawsze pozostanie związana z rolą Christine, szczególnie dzięki słynnemu przedstawieniu z okazji 25-lecia w Royal Albert Hall oraz występom w Love Never Dies.
Jej powrót w roli Carlotty nadał wieloletniej więzi artystki z tym musicalem zupełnie nowy wymiar.
Ogromnie się cieszyłam, że w sierpniu mogłam zobaczyć Sierrę na żywo. Jej Carlotta należy do najbardziej niezwykłych interpretacji tej roli, jakie kiedykolwiek widziałam.
Jest coś pięknego w powrocie artystki do produkcji, która odegrała tak ważną rolę w jej karierze, zwłaszcza gdy tym razem ma okazję tchnąć życie w zupełnie inną postać.
Jej udział w jubileuszowym sezonie ma zakończyć się w listopadzie, co nadaje temu rozdziałowi jej osobistej historii z Upiorem jeszcze większe znaczenie.
Powrót, który zamknął krąg
Najbardziej wzruszający moment jubileuszowego wieczoru nastąpił po zakończeniu przedstawienia.
Michael Crawford i Sarah Brightman, pierwsi odtwórcy ról Upiora i Christine w londyńskiej produkcji z 1986 roku, powrócili razem na scenę.
Ich pojawienie się w legendarnej gondoli podczas utworu tytułowego połączyło początki musicalu z jego teraźniejszością w jednym niezwykłym obrazie.
Mogę sobie tylko wyobrazić, jakie emocje towarzyszyły widzom siedzącym wówczas na widowni.
Te same postacie. Ten sam teatr. Ta sama muzyka.
Czterdzieści lat później.
Uroczystość była kontynuowana przy dźwiękach The Music of the Night. Crawford wystąpił wówczas u boku pięciu innych artystów związanych z rolą Upiora, w tym obecnego odtwórcy głównej roli, Jordana Doniki.
Było to spotkanie różnych pokoleń, a zarazem hołd dla wszystkich artystów, którzy przez lata pomagali utrzymać tę niezwykłą produkcję przy życiu.
Właśnie dlatego ten powrót był dla mnie tak poruszający.
Często mówi się, że teatr istnieje tylko w danej chwili. Odbywa się przedstawienie, opada kurtyna, a cały wieczór staje się wspomnieniem.
Jednak te wspomnienia pozostają z nami.
Piosenki stają się częścią naszego życia. Artyści na zawsze pozostają związani z postaciami, które odgrywali. A czasami, jak pokazał ten jubileusz, historia teatru sama powraca na scenę.
Magia, która nigdy nie przemija
Jedną z rzeczy, które uwielbiam w Upiorze w operze, jest niezwykła naturalność, z jaką musical łączy widowiskową inscenizację z bardzo osobistymi emocjami.
Żyrandol, maski i tajemnicze podziemne jezioro stały się jednymi z najbardziej rozpoznawalnych symboli w historii teatru muzycznego.
Sama wizualna wspaniałość nie wystarczy jednak, by wyjaśnić czterdzieści lat oddania publiczności.
To właśnie muzyka Andrew Lloyda Webbera nadaje tym obrazom ich emocjonalną siłę.
Potrafi być majestatyczna, romantyczna, niepokojąca i rozdzierająca serce, czasami nawet w obrębie jednej muzycznej frazy.
A pod całym tym przepychem kryje się opowieść o ludziach poszukujących bliskości i zrozumienia.
Wierzę, że właśnie dlatego musical nieustannie przemawia do kolejnych pokoleń widzów. Jego świat może być niezwykły, ale przedstawione w nim emocje są nam wszystkim dobrze znane.
Jubileuszowa gala trafi do kin w 2027 roku
Mamy jeszcze jeden powód, by z niecierpliwością oczekiwać kolejnego rozdziału obchodów jubileuszu Upiora.
Londyńska inscenizacja oraz wyjątkowa gala jubileuszowa zostały zarejestrowane w His Majesty’s Theatre z myślą o planowanej międzynarodowej premierze kinowej w 2027 roku.
Będzie to pierwsza filmowa rejestracja przedstawienia z West Endu w jego oryginalnym londyńskim teatrze. Dzięki temu widzowie na całym świecie otrzymają możliwość przeżycia części tych historycznych obchodów.
W przypadku musicalu, którego dziedzictwo kształtowały całe pokolenia artystów i miłośników teatru, możliwość podzielenia się tą wyjątkową chwilą również poza samą widownią wydaje się szczególnie symboliczna.
Czterdzieści lat później muzyka wciąż nas łączy
Kiedy myślę o Upiorze w operze, widzę znacznie więcej niż słynny żyrandol czy tajemnicę ukrytą za maską.
Myślę o tym uczuciu, kiedy wkracza się do zupełnie innego świata.
O pięknie muzyki, wrażliwości bohaterów i niezwykłej zdolności teatru na żywo do tworzenia prawdziwej więzi między nami a opowiadaną historią.
Powrót Michaela Crawforda i Sarah Brightman ponownie przypomniał mi, dlaczego ta więź jest tak ważna.
Minęło czterdzieści lat, odkąd po raz pierwszy przedstawili londyńskiej publiczności Upiora i Christine. Po nich przyszło niezliczone grono kolejnych artystów, z których każdy wniósł coś własnego do tych niezapomnianych ról.
A historia trwa nadal.
Artyści mogą się zmieniać. Lata mogą mijać. Ale muzyka wciąż łączy całe pokolenia miłośników teatru.
Galeria zdjęć